Ik gebruik de term leerkuil niet meer…
(en dit is wat ik wél zie)
Het jongetje zat bij mij aan tafel. Niet omdat hij niet wil leren, maar omdat leren ergens is vastgelopen.
Hij vertelt weinig. Zijn lijf vertelt meer. Zijn schouders staan hoog, zijn adem is onrustig, zijn blik schiet weg zodra het over school gaat.
Ergens onderweg heeft iemand gezegd: “Hij zit in de leerkuil.”
En daarmee leek alles verklaard.
Maar als ik luister, echt luister, hoor ik iets anders. Ik hoor een kind dat al lang probeert zich staande te houden. Dat steeds opnieuw over zijn eigen grens gaat. Dat niet struikelt over de leerstof, maar over het tempo, de druk, het voortdurend moeten.
Daarom gebruik ik de term leerkuil niet meer. Niet omdat leren altijd makkelijk moet zijn. Maar omdat de leerkuil te vaak een soort eindpunt en verklaring is geworden, terwijl vastlopen juist vraagt om een opening.
In mijn werk kijk ik niet alleen naar wat een kind doet of laat, maar naar wat het lichaam vertelt vóórdat woorden beschikbaar zijn. En daar gebeurt iets wezenlijks. Wat wij leerkuil noemen, blijkt vaak:
overbelasting
verlies van veiligheid
of een mismatch tussen wie een kind is en wat er gevraagd wordt
Dat vraagt niet om harder oefenen, maar om bedding.
En precies daar komen verhalen binnen.
Een verhaal vraagt niet: “Wat is er mis met jou?”
Een verhaal zegt: “Je bent niet alleen.”
In verhalen kan een kind zichzelf herkennen zonder zich te hoeven verdedigen.
Het lijf ontspant, de adem zakt, er ontstaat ruimte.
Niet omdat het probleem wordt opgelost,
maar omdat het gezien wordt.
Verhalen maken zichtbaar wat onder gedrag ligt.
Ze geven taal aan wat nog geen woorden heeft.
En ze nodigen uit tot beweging, zonder te duwen.
Wanneer een kind zich herkent in een verhaal, gebeurt er vaak iets dat ik niet kan afdwingen in een gesprek:
het kind gaat weer meedoen, van binnenuit.
Niet omdat het moet, maar omdat het kan.
Daarom werk ik met verhalen, als waardevolle en betekenisvolle brug.
Niet om kinderen door een kuil te trekken, maar om ze weer in contact te brengen met hun eigen ritme, grenzen en kracht.
Misschien is wat wij een leerkuil noemen geen plek waar je doorheen moet.
Misschien is het een plek waar iets gehoord wil worden.
En misschien begint leren precies daar, waar we bereid zijn om anders te kijken.
Benieuwd naar dit verhaal? Download het in de webshop.
Let op: vanwege de instellingen van de webshop worden standaard verzendkosten berekend. Na aankoop ontvang je dit e-book per mail; er worden geen fysieke producten verzonden. Als je alleen ebooks/verhalen bestelt, stort ik de verzendkosten naar je terug!
Beoordelingen
Er zijn nog geen beoordelingen.